Bir köprü...

Geldik, geçiyoruz


Kök salmak için neden bu kadar çaba gösteriyoruz, bir ağaç değilsek…


Bir aile, yıllarca çalışmış, biriktirmiş


Ne için? 


Başlarını sokacak bir evleri olsun diye



Çalışmışlar, bedellerini ödemişler ve nihayet ev sahibi olmuşlardı


Ama artık yurt dışına gitmeleri gerekmişti 


Kadın, evine, eşyalarına üzüntüyle bakmıştı


Neden üzülmesin ki?


Evine yeni kavuşmuş, güzelce dizmiş, artık tam da rahata ermişti


Nereden çıktı şimdi gitmek? 


Evini, eşyalarını neden bırakıp gitsin?


Gidecekleri zaman yaklaşmıştı


Kadın, eşyalarını hiç istemeden geride bırakmıştı


Oysa indirimli almak için ne de uğraşmıştı...


Yurt dışına yerleşmişlerdi artık


Evin ufak tefek eksiklerini görmezden geliyordu kadın


Çocuklarına daha az kıyafet alıyor, buzdolabını daha az dolduruyordu


Nedense bu şekilde daha rahat hissediyordu


Kadın nasıl bir yük taşıdığını anlamıştı


Az olan ne kadar da çok gelmeye başlamıştı


Almak istediği her fazlalığı rahatlıkla geri koyabiliyordu


"Gerek yok, ne de olsa gideceğiz" diyordu


Bu dünya hayatı da öyle değil miydi?


Köprüden karşıya geçmek için,



Neden kök salacakmış gibi kendilerini bu kadar hırpalamışlardı yıllardır?


Köprüde şöyle bir durup etrafı seyredecek kadar zaman vardı oysa...


Anlamak isteyenin düşünebileceği kadar bir ömür verilmemiş miydi?


Karşılaştığı her işaret bir uyarıcı değil miydi insana?



Köprüde bize verilenler kalıcı olmak için değil, gerçeği bulmak içindi

Gerçek olanı bulabilmek için kullanmamız gerekenlerdi


Sonra geri vermek zorunda olduğumuz her şey geçiciydi


Bize verilenler bizden alınacak ve kalanlara verilecekti


O zaman sadece geçip gitmek gerekmez miydi?